- Son Virüs
Yine gecenin bittiği bir andı. İşler bitmiş, dükkânı kapatmıştık. Abim, kardeşim ve ben eve gitmek için arabaya bindik, yola koyulduk. Marketin önünden geçerken taze mandalinaların geldiğini gördük. Durduk, biraz mandalina aldık; başka şeyler de almıştık. O gece sanki küçük bir ziyafet vardı.
Gecenin son saatlerinde yemekler yenildi, çaylar yudum yudum içildi. Annem ve kız kardeşim de sofraya eşlik ediyordu. Sohbet koyulaşmış, kahkahalar yükselmişti. Masadaki herkesin yüzünde bir gülümseme vardı.
Birden, yıllar sonra dünya nüfusunun ikinci bir virüsle yüzde yetmişinin yok olacağını söyledim. Makara yaptılar. Dalga geçtiler, kahkahalar daha da yükseldi. Ardından devam ettim:
“Geriye kalan yüzde otuz ise yeni zihinler olacak. Kendilerini tanrı ilan eden, ölümsüzlük için mücadele veren bir topluluk… Dünyada yeni bir sistem kuracaklar. Eskiye dair ne varsa yok olacak. Bir nevi kıyamet kopacak.”
Bu sözlerin üzerine sözde mertebem yükseldi. Bir anda âlim, bilim insanı oluverdim. “Hocam, hocam!” diye takıldılar. Parmaklar kalktı, herkes kendi sorusunu sormaya başladı.
Tebessüm ederek anlatmayı sürdürdüm:
“Kurulan bu sistemde topraktan yetişen her şey yapay olacak.”
Kardeşim gülerek, “O zaman su yerine elektrik mi kullanacaklar?” dedi. Aile fertlerinin yüzleri gülmekten kızarmıştı.
“Tabii,” dedim. “Üretim yapay olacak. Bitkilere, sebzelere, hatta insanlara bile su verilmeyecek. Her şey gelişmiş makineler üzerinde yaşayacak.”
Diğer kardeşim yine gülerek sordu:
“İnsanlar nasıl nefes alacak?”
Asıl bombayı o an patlattım:
“Hava değişecek. Toprak kuruyup taşa dönecek. Eskiye dair en basit şeyler, hatta kıyafetler bile yok olacak. Günümüz insanının aklının eremeyeceği kadar büyük bir değişim olacak. Hem de adım adım…”
Masadaki kahkahalar yeniden yükseldi.
“Yüzde otuz insan kalacak,” dedim, “ama onlar da insan gibi değil, makine gibi yaşayacak. Yok olan yüzde yetmişin yerini robotlar alacak. İnsan oğlundan daha zeki, daha güçlü, hatta daha duygulu olacaklar. Onlarla sohbet edilecek, alışveriş yapılacak, hatta evlenilecek.”
Annem gülerek sordu:
“İnsanlar robotlarla nasıl yaşayacak?”
“Zaten insanlık değişmiş olacak,” dedim. “Hava yerine elektrikten üretilen oksijen soluyacaklar. Dünya tamamen dijital bir dünya olacak. Her şey enerjiye dönüşecek. Yiyecekler bile enerji olacak. Bugün elektrikli bir arabaya benzin yerine elektrik veriyorsak, o dönemin insanı da enerjiyle var olacak.”
Abim takıldı:
“Peki hocam, iş durumu ne olacak?”
“Öyle bir sistemde işe gerek var mı sizce?” dedim. “Her şey enerji. Her şey dijital.”
Sözlerim abartılıydı, biliyordum. Ama anlatmaya devam ettim:
“Kalan yüzde otuzluk insan da zamanla yok olacak. Onlardan doğanlar evrim geçirip saf bir elektrik akımına dönüşecek. Böylece ölümsüz bir insan türü yaratılacak.”
Artık gülmekten çeneler yorulmuştu. Sofradaki kahkahalar gecenin sessizliğine karışıyordu.
Belki anlattıklarımın hiçbiri gerçek olmayacaktı. Belki de zaman bir gün beni haklı çıkaracaktı. Hiçbirimiz bunu göremeyecektik.
Ama o gece, çayların buharı arasında, mandalina kokusu eşliğinde güzel bir öykü doğmuştu.
Ersan İnce Bey
