Bir ülke büyür içimde,
haritalara sığmayan.
Bir çocuk ağlar gecemde,
adı yok,
ama sesi herkesin vicdanına benzer.
Zaman, paslı bir çan gibi
suskunluğumda sallanır.
Ne zaman konuşsam
bir kelime eksik kalır hayattan,
ne zaman sussam
bir mezar daha kazılır umutlara.
Ben öğrendim:
Kırılmadan güçlü olunmuyor.
Yanılmadan doğru bulunmuyor.
Ve insan,
en çok kendini affedemediğinde
yaşlanıyor.
Ey sabah,
kirpiklerime konan ilk ışık!
Bil ki karanlık
sadece geceden ibaret değildir;
bazen bir kalbin
başkasına kapalı kalışıdır.
Toprağı öptüm bugün,
çünkü o hâlâ hatırlıyor
üstüne düşen her canı.
İnsan unutur,
taş unutur,
ama toprak
hiçbir ihaneti affetmez.
Eğer bir gün
adım silinirse bu dünyadan,
rüzgâr taşısın sesimi:
“Bir insan geçti buradan
ve susmamayı seçti.”
Çünkü inanırım;
külün altında ışık vardır.
Ve bir şiir,
doğru yerden yanarsa
bir çağı uyandırır.
