Ankara…
Benim kadim, benim kutsal şehrim,
ne yapmışlar böyle sana?
Kızılay artık daha bir kalabalık;
adımlar birbirine çarpıyor.
Toplu taşıma gecikiyor,
yollar iradenin dar vaktine sıkışmış.
Hamamönü’ne canlı müzik gelmiş,
varoşlar bayram edebilir.
Ulus hiç değişmemiş;
kale bekçi, müzeler tanık.
Yokuşlarda insan trafiği.
Koru tarafları malına mülk katmış,
arsalar gökdelen olmuş.
Tunalı’dan bihaberim;
Bestekâr küsmüş olmalı bana.
Aşk sarhoşu gençler
dudaklarını ısıtıyordur Kuğulu’da.
Ankara,
benim güzide, benim yorgun şehrim,
ne yapmışlar böyle sana?
Resmiyetin istilası adına
zayıflamışsın;
grisini bile yitirmiş havan.
Solgunluğun yüz metre öteden
sezilir olmuş.
Bir kadın varmış,
yaşı da epeyceymiş;
Sünnet-i Seniyye’ye çevirmişsin yüzünü,
anneni ikna etmek uğruna.
Ankara,
benim aziz şehrim;
bilmeni isterim ki
acıyan yerim ayrı,
acıkan yerim ayrı.
Yokluğun boğazımda düğüm,
yüreğimde yumru.
