Akşam serinliğinde eşsiz boğaz manzarasına karşı tüm aile yemekteydi. Neşe içinde sohbetler ediliyor, güle oynaya yenilip içiliyordu. Bu nezih mekanı hepsi çok seviyordu.

Çapraz masada Rıza ve eşi, biricik oğulları Kaan’ın kaprislerinden yorgun düşmüşlerdi. Ne boğazın ne de boğazlarından geçenin tadına varabiliyorlardı. Gergin bir masada bir görevi ifa ediyormuş gibi sessizce yiyorlardı yemeklerini. Bir ara Rıza, neşeli masadaki Selim’le gözgöze geldi. Selim başıyla selamlarken gülümsedi muhatabına. Kaan babasını o kadar sinirlendirmişti ki, adamcağızın gülme kası kilitlenmişti sanki. Aynı anda karşılık veremedi. Zoraki bir gülümseme ve selamla mukabele etti o da. Kaan’la yaşıt olduğunu düşündüğü çocuğa takıldı bu kez de gözleri. Çocuk hem anne babasıyla, hem kız kardeşiyle şakalaşıyor, sohbet ediyor, ortalığı şenlendirıyordu. Rıza bir yandan yemeğini, bir yandan da kendi kendini yiyordu. İşin sırrı neydi?

“Rıza sen nereye bakıyorsun deminden beri?”

“Şu masadaki aile dikkatimi çekti. Muhteşem bir uyum var aralarında. Bunu nasıl sağladıklarını çok merak ettim. Dayanamayacağım, gidip soracağım”

Rıza, Filiz ve Kaan’ı masada bırakıp iki adımda Selim’in yanına gitti, niye geldiğini nazikçe anlattı.

“Sizi çok iyi anlıyorum beyefendi, kangurudan önce biz de sizin gibiydik.”

“Anlayamadım efendim kanguru dediğiniz bir eğitim metodu mu? Daha önce hiç duymadım.”

“Öyle de denebilir. Çocuklarla olan sorunları nasıl çözeceğimi düşündüğüm bir gün, televizyonda kangurular dikkatimi çekti. O an karar verdim, bir kanguru bütün problemlerimizi çözecekti, hemen satın aldım. “

Rıza meraktan çatlayacaktı. Masaları birleştirdiler. Filiz ve Kaan’ın da ilgisini çekmişti anlatılanlar.

“Kanguruların cebinde yavrusunu taşımasından merhameti öğrendi çocuklar. Bizim cebimiz yok ama kalbimizde taşıyabiliriz birbirimizi. “

Masaya bir sıcaklık yayıldı Avustralya dolaylarından.

“Yaradılışları gereği geriye doğru yürüyemez ve zıplayamazlar. Bundan da sürekli ileri gitmeleri gerektiğini öğrendi çocuklar. Hedefe ulaşmak için bazen büyük sıçramalar yapmak gerektiğini de.”

Kaan’a bir kedi almayı düşünen Filiz’in kanguru fikrine sıçramasına az kalmıştı. Bu kararın da geri dönüşü olamazdı.

Selim konuşmasını sürdürdü.

“Spora bir türlü yönlendiremiyorduk, şimdi savunma sanatları vazgeçilmezleri oldu. Hatta antrenmanlarını da kangurumuzla yapıyorlar.”

Kaan cılız pazularına baktı göz ucuyla. Kanguruyla antrenman ha , çok havalı.

Tabi dayak yeme ihtimali de vardı.

Lale tamamladı kocasının konuşmasını.

“En önemlisi de dengeli olmayı öğrendik kangurulardan. Kocaman ve ağır kuyruklarıyla dengeyi sağlıyorlar.”

Rıza zihninde hızlıca bir kar/zarar dengesi kurdu.

Hayret ve hayranlıkla dinledikleri Selim’den, kanguru almaları konusunda yardım istedi.

Artık ihtiyaçları kalmadığı için seve seve kendi kangurularını satabileceklerini söyledi Selim.

Rıza’nın içi huzurla dolmuştu. Göbeğinden bir cep açıldığını hayal etti. Kaan’ı içerisine oturtup boğazı seyre daldı.