Çiçek açıyorum sanırken ben
Çürüyormuşum meğer kökümden
Çok zaman, çok su, çok sevmenin bedeli
Gelir artık güneş gün gibi değil kül gibi
Vakit bulup da serpilirse ümit, bahara
Gürleşse de aman verir kara çalı yollara
Asla gitmem, der gibi hep gözlerin vaadi
Oysa bugün vedamızı izledi bu güzel vadi
Derin derin nefes al canım, sonra tut ve ver
İnsanı yıpratan şey seneler değil ki, keder…
O yüzden bir şiir yaz, oku ya da göğe gönder
Zaten bütün duygularımız birbirine girmiş savaştan da beter
Elbet bir gün çürüdüğüm yerleri söküp atarım,
Fırtına varken bile yeşerip, yeşerip, yeşerip çiçek açarım
