Bir ses var, içimde yankı gibi,
Sustukça büyür, sancı gibi.
Bir gülüş takarım yüzüme her gün,
Kırık bir aynada kaybolur dün.
Sokakta maskeler gülüyor yine,
Yalanla süslenmiş her bir çehre.
Gözlerde parlayan o sahte neşe,
Gerçek sevinçleri yutmuş içlere.
Bir gölgeyim sanki, varla hiçtim,
Kendimi ararken kendimden geçtim.
Bir düş gördüm, içinde ben vardım,
Uyandım, sustum — ben kimdim, şaştım.
Bir perde var, düşmüş gözlerimize,
Adını “gerçek” koymuş herkes gizlice.
Oysa gerçeğin yolu kalbimizde,
Kendini bilene açılır sessizce.
Yanılsamalar örer her düşünceyi,
Gerçekle yalan sarar birbirini.
Bir ayna kırılır, kalır bir ses:
“Gördüğün sensin — ama hangisi?”
“Herkes, kendi gölgesini gerçek sanır.”
PLATON
