YÜKSELİVERDİ BULUTLAR
HAYRİYE ZEHRA CANLI
Gece, güne bağlandığı zaman
Her taraf, darmaduman
Sokağın başında duran, boynu bükük ihtiyar
Duvarın dibindeki, kırık dökük aynalar
Saatine bakan adam, enteresan
Zamanı bekliyormuş
Zaman onu yakaladığında ise insan,
Yalnızca şiir oluyormuş
Yaprakları koparılmış, papatya
Hepsi, seviyorum demek için dünyaya
Bugün, yine sokaklar tenha
Mehtaplı gece, çıkmıyor sabaha
Ufuktan fısıldayan gemi, geceye ayna
Diz çöktü, acımasız rüzgara sonra
Dizginlendiğinde ise, hayat denen fırtına
Artık bütün yelkenler fora
Parmaklıklar ardında hayaller ücra
Buruk yüreklerde gece, kapkara
Ve hissedince özgürlüğü doruklarda
Selam olsun gökte uçan kuşlara
Bütün hayaller, geceye hasret
Gözlerini kapayınca her insan, geceden ibaret
Ve suda uçarken martılar
Yükseliverdi bulutlar
Soğukta duran, gamlı baykuşlar
Ressamın tablosunda, yer bekliyorlar
Ve sevgiye muhtaç, sokak kedileri
İşte onlar,
Yalnızlığa mahkum edilen ruhumun kumanyası oldular
