Duvarın çatlağından
Sızan ışığa bakıp mırıldandım:
“Galiba yolculuk burada başlıyor…”
Gölgem önümden yürüdü, ben arkasından.
Arkadan bir ses – sanki ben ama değil, fısıldadı:
“Daha iyi bir dünya istiyorsan,
Önce kendi sesine inan.”
Ben de dedim ki:
“İnanıyorum… ama ya yol çok karanlıksa?”
Ses güldü:
“Karanlık, ışığın kendini göstermek için
Bahane ürettiği bir sahnedir.”
Adımlarım eriyen boyaların üzerinden geçerken
Sanki bir tabloya değil,
Kendi hayatımın akışına basıyordum.
Biri yanıma yaklaştı – kimdi bilmiyorum
Ve sordu:
“Nereye gidiyorsun böyle yalnız?”
Omuz silktim:
“Bilmiyorum…
Belki de bilmemenin huzuruna.”
O yabancı gözlerime uzun uzun bakıp dedi ki:
“Yalnız değilsin.
Her insan
Kendi iç sesini taşıdığı sürece kalabalıktır.”
Ada göründü.
O bilge ağaç, rüzgârla konuşuyordu.
Yanına oturdum, toprağına dokundum.
Ağaç sanki nefes alıp verdi ve bana dedi ki:
“Her yolculuk, bir çatlaktan sızar evlat.”
Ben de usulca sordum:
“Peki ya o çatlak canımı acıttıysa?”
Ağaç gövdesini salladı:
“Acı çekmeyen yol, insanı büyütmez.
Acı, seni senden almaz;
Sana seni geri verir.”
Gökyüzü turuncuya dönünce
Kendimle uzun bir konuşmaya daha tutuldum:
“Hazır mıyım gerçekten o daha iyi dünyaya?”
Cevabı yine ben verdim ama bu kez daha güçlü:
“Evet… çünkü o dünya önce kalpte kurulur.”
Duvarın ardına dönüp baktım,
Çatlak hâlâ oradaydı…
Ama artık korkutmuyordu.
“Ben hazırım,” dedim yürürken,
“Bu defa kendime doğru gidiyorum.”
İşte o an anladım:
Her yolculuk dışarıya değil,
İçeriye açılan bir kapıdır.
