YOK OLUŞ DANSI
HAYRİYE ZEHRA CANLI
Var ve yoğun üzerinde olan vardı
Var olmak için yok olmak mı lazımdı
Hasret rüzgarları esince yüreklerde
Ateşin ruhu korkardı
Asla değilmeyecek olan hasret yükü devrildi
Bu öyle bir felaket ki yer gök hissetti
Yer yarıldı ateş içine düşüverdi
İşte mum ateşe orada rasgeldi
Mum sordu amansızca, kimin nesisin sen
Ateş huşu içinde üfledi, var oluşun ta kendiyim ben
Mum sordu, nasıl var olunurdu
Ateş cevapladı, onun için yok olmayla başlanırdı edeben
Varlık mahallînde nasıl ki yok olurdu ruh aniden
Yoksa varlık mahalli yokluğun ta kendi miydi sahiden
Mum ateşe bir adım yaklaşıp var olmak istedi
Oysa bunun için önce kırk sene yok olmak gerekti
Mum sordu, sana yaklaşırsam var mı olurum şimdi?
Hemen ardından ekledi, sen dedin ya var olmak için yok olmak gerekti
O zaman ben sana tabanlarımın son takatine değin koşarsam
Yok olmaya başlayıp var mı olacağım cezadan?
Ateş derin bir nefes verdi, yok oluşa bir şiir yazmak lazım, şen olsun diye ati
Bu şiiri yazmak için şair değil şiir olmak gerekti
Kafiyelerden köprüler yapılsa karşıya geçilmezdi
Bu şiir olmak için gereken başından silinip sonra görmeden yükselmekti
Yok olma işi tamam olunca geriye tek bir adım kaldı
Artık gereken yalnızca varlık mahallinin kapısını çalmaktı
Mum, ateşten tutuşmuştu, fakat ateş olmaya vuruldu
Ateş olup ateşte yok olurken rüzgârdan savrulmaya başladı, bu nasıl rastlantı
Mum başı eğik duruyordu rüzgâr esinceye dek
Döndü ve döndü amansızca sonra, böyleymiş yok olmayı bilmek
Rüzgâr o ateşi söndürmeyip harlayınca netleşti
Bu rüzgâr ateşten başkası değildi demek
Varlık kapısına gelince mum titredi
Bu kapıdan geçmek var olmak demekti
Yok olmaya bir nefesi kalmıştı şimdi
Ateş ona izin versin diye yalvardı sükuti
Ateş başını eğmiş muma seslendi
Yeterince yok olduysan eğer gir şimdi içeri
Mum utancından olduğu yere yıkılıverdi
Bu kapıdan geçmek nasıl bir hadsizlikti
Mum kapının eşiğinde pes etti
Sönen mumum ardından ateş gülümsedi
Bu kapıdan geçilmeden var olmaktı mesele
Mum bu yolu boşuna kat etmedi
Mum canlanıvermişti varlık mahallinin ortasında
Şaşırıp kaldı mum, ateş onu kendiyle var etmişti burada
Var olmanın tek yolu yokluğun yolunda yok olmaktı aslında
O eşikte yok olmaktan başka ne yol vardı ki var olmaya
Mum gözlerinden akan yaşlara seslendi
Bu yaşlar yok ve bende yokum şu an bu varlık ciğerdeldi
Tüm ruhumla var olmak böyleymiş demek ki
Ateşe döndü hürmetle mum, artık yanmak için mum olması yeterdi
