Eşyalar tanıklık ediyor mutsuzluğuma
Bir sandalye çekiyorum ayaklarımın altına gözlerim yuvalarından çıkıyor
yükseliyor başım huzursuzluğumla
camdan bakarken komşu evlerin sükunetine
Beyaz bir balon havalanıyor acılarımın üzerine
kulaklarım çınlıyor dilsizliğim damaklarımla oynaşırken
her gün değişiyorum ben televizyon önünde şarkılar mırıldanarak
parmağım kaşınan dudaklarımın üzerinde düşüncelerim yatakta düşlerimi ısırıyor tanık bu eşyalar mutsuzluğuma
Gülümse bebeğim sahte de olsa aynalarıma
Saçlarım kır coşkusu miskin yüzüme avuntuyla bakma
Geçiyor saatler sessizliğe yakışır biçimde
Perdeler kapanıyor bastırılmış ağlamalarıma
Tanrı’ya şükür benimle sızsam kalsam balkonumda donuk öylece
bir de tek sözle aksırsam gelsen diye
Kitaplığa dokunma yağmur çiseler gök gürler uykumun arasında
Gelsen tanıklık etsen hislerime
vurulurum bir kuş gibi oracıkta
Tekmelenirim aç bir enik gibi düşerim kapı önüne
Tek başına bir kedi geceleri dolanıyor koridorlarda
Sesine acımadan sevsen kalksam masadan
Tek bir sözle gelsen titremese ellerim mendil tutsa başımı dayasam dört duvara
Işıklardan geçsem dudaklarım üşürken buruşuk buruşuk çığlık çığlığa bir gelsen
Eşyalar sussa değişmesem
Sandalyemi ayaklarımın altından ben çekmedim sözlerimi bozan
komşu evler bilmiyor seni nasıl sevdiğimi
Neredeyim ben alaçamım söylesene vızıldayarak
Günahtı bu bitti
Bir gelsen evim boş bomboş evim yalnızca bir beyaz örtü
