Karacaoğlan’dan duyduk sevdayı,
Coşar sazım, aşka söz olur türkü.
Divane gezermiş ol Elif deyi,
Yalnız yüreklere öz olur türkü.
Pir Sultan Abdal’ım, derdin çoktur,
Sazın da, sözün de zalime oktur.
Hızır Paşa hiç mi vicdanın yoktur?
Zalimin zulmüne tuz olur türkü.
Ceylan gözlerine olsa da kurban,
Aşkı anlatmaya, yeter mi lisan.
Sümmani etse de dünyaya ilan,
Aşığın dilinde naz olur türkü.
Uzun ince bir yol hayat, herkese.
Ne zaman bitecek, bilmez hiç kimse.
Anlatırdı Veysel, sonunu bilse,
Hakka giden yola iz olur türkü.
Neredesin göynüm, hep seni arar,
Göynü aşka düşen garibi sorar.
Elinde tezene, telinde karar.
Neşet Ertaş gibi saz olur türkü.
Feleğin işidir kurar çemberi,
Ela gözlü yârin, yoktur haberi.
Emrah anlatır da nazlı dilberi,
Sevda bilmeyene giz olur türkü.
Gül dibinde bekler hisarlı Ahmet,
Elif der, görülmez beklenen suret.
Sararıp solsa da kavuşmak niyet,
Yolları bekleyen göz olur türkü.
Karlı dağ ardında bir ahu dilber,
Hasret, yürekleri yakan bir hançer.
Bunca kâhrı, derdi Daimi çeker,
Hazan düşmüş bağa, yaz olur türkü.
Mahzuni Şerif’im, derdi kederi.
Anlat “Dostum dostum” diye beşeri.
Sensin türkülerin yılmaz neferi,
Mahzuni sesiyle haz olur türkü.
Akarsu şikâyet eder cananı.
Kimseye diyemez gönlü yakanı.
Delik deşik eder dağlar ardını.
Yârin vuslatına toz olur türkü.
Kırklar kapısında Davut Sulari.
Eğdik başımızı cennet içeri.
İlim, İrfan arar isen gel beri,
Kapıdan geçene hız olur türkü.
Karac’oğlan verir sevdaya özü,
Pir Sultan’dan gelir isyanın sözü.
Veysel’den yol kalır, Emrah’tan sızı,
Söyleyen her dilde biz olur türkü.
