Sosyobiyopsi / Nevin Yılmaz

Gudubet saatler gelmişti.
Hiçbir şey yapılamaz zamanlar.
Bir inilti duyulur kesik, kesik
Korkarım!
Uydurdukları
ile dolduruyor boşlukları.
Saat dört! Hiç bir ışık sızmaz içeri.
Gudubet saatler gelmişti.
Mutlu olmak ona,, en aşağılık suçmuş gibiydi.
Çünkü ; yapabilecek olduğu şeyi yapmamıştı.
Gudubet saatler gelmişti
Hiçbir şey yapılamaz zamanlar.

Hep bu vakitler başlardı acıları,
Kimseyi, inandıramadı acı çektiğine,
İki kulaç atsa dibe, sanki çıkarıp atacaktı
O Gudubet ,pis kapkara , kokuşmuş yarayı.
Ruhunun en derinliklerine inip,
Uyuşturmadan , etersiz yanmış,kırılmış,
Parçalar topladılar sol yanından.

Ruhun, Sosyobiyopsisi bu uyuşturulmadan
Sancılı!
Neştersiz!
Şimdi biraz dinlenecek,
Çok yormayacak sol yanını.
Açıdan sonra gelen o tatlı rehavet çökermiş şimdi,
Uyurmuş,
Uyusun….