Yaşadığı şehir evi ise insanın
Tanığıdır; hayatın odası olmuş sokaklar…
ki bilen bilir
yalnızlığın şarkısı; çocuklukta bestelenir
yayılır nağme, nağme; sokaklara tüm hayatlar…
Heyhat! Kaç zaman, kaç ömür tüketmiştir
bastıkça üzerine gücenmeyen taşları,
güzel bir anı gibi yürekte yer etmiştir
her daim canlı olan; insancıl telaşları
bir sokak, bin hikâye; insanın hep sorduğu
uzaklaşıp gitse de
belki kendine koştuğu…


