Basma çiçekli kumaştandı uçurtmam,
Ruhum göklerde,alıyla moruyla maviliğinde süzülürken..
Bi,, rüzgar çıkar savururdu tüm baharlarımı..!
İpi elimi keser acıtırdı,kanatırdı.
Gözlerim dolar düşüverirdi yere…
Aramızda kalsın hiç..!! uçurtmam olmadı.
Hayattı öğreten insansız,, insanları.
Sonra ,dedim ki kendime..sen kaleme sarıl.
Elinin düştüğü gün kaleminde düşecek,
tek başına teslimiyet uçurtmaya mı kalır..!!



