Ben bu dünyaya
adımla gelmedim,
bir sırla indim
ve unutarak yürümeye başladım.
Rüzgâr bana “hatırla” dedi,
toprak “sabret”,
gökyüzü sustu…
çünkü cevap sessizlikti.
Her insan
bir kapıdır aslında,
kendi içine açılan.
Çoğu ömrü boyunca
o kapıyı hiç çalmaz.
Kalbim dediğin şey
bir et parçası değil,
bir emanet.
Ve emanet
ağır olur,
taşımasını bilene.
Gece,
dua edenle etmeyeni ayırmaz;
ama seher vakti
kimin uyandığını bilir.
Ben çok aradım Hak’kı
uzaklarda sandım,
meğer
bir “ah”ın içindeymiş,
bir gözyaşının eşiğinde.
İnsan ne kadar yükselirse yükselsin
bir secde kadar yaklaşamaz
hakikate.
Ve ölüm…
bir son değil,
asıl uyanıştır.
Bu yüzden korkma:
uyuyanlar ölmez,
ölürken uyanırlar.
Eğer bir gün
hiçliğe düştüğünü sanırsan,
bil ki
O’na en yakın yerdesin.
tek kelime ile “mükemmel”