PAS
Bozulunca en çok pis kokan şey,
İnsanmış! onu anladım.
Çürümüş et kokusu değil bu genzimi yakan.
Gülüşlerin ardına saklanmış,
Bozulmuş İnsan kokusu!!!
Duymuyor musunuz?
Çürümeye yüz tutmuş yoğun insan kokusunu.
Bu kadar diri Ama Leş.
Anladım,
Hiçbir mezar bu kadar leş barındırmaz.
Vicdan denen şey muhalif olmuş onlara.
Eller kirli değil artık temizlenmiş
Sakın ola ki tokalaşma
Sana da bulaşır alışılmış çürümenin kokusu .
Mermerle kaplı lağım,kutsallaşmış.
Bu şehir,
Bu ülke,
Bu Dünya.
Şimdi,
Demir bir gülle gerek toprağa
Kurumuş damarlarına kızıl bir nabız yürüsün.
“Şıbılak” dedi Toprak !
Pas değil bu umudun rengi.
Toprak dile geldi, toprağa can geldi.
“Ben bunu yaprağa çeviririm söz”
Nevin Yılmaz
