ben sendeki yazgımı; son nefretinle son şerefli hissiz bakışlarınla göğüsleyerek çekilmeyi bahşettim!
Şimdi acıdan bütün kemiklerim kırılıp kırılıp
her bir deri hücrelerime saplanırken !
Sende ki yerimi “öyle arıyorum beyhudeliklerle”
“BULAMIYORUM”…
Bin bir kargalar yoldaş artın bu gölgeye bu gölgelerde ki izlerinde saklı,
izlerle saklambaç oynayarak,
ağlayan küçük ellerle başka ellere merhem olabiliyor muyuz?
Ki, çaresizken kendiyle insan başkasına ne kadar şifa olabilir ki?
Şimdi! Bir yabancıyım belki de daha da ötesi…
“ÖTELERİN ÖTESİDE VARDIR BELKİ…!”
