Olmaz,
henüz değil.
Bu kadar erken değil.
Bu kadar yorgunken hiç değil.
Bir sigara daha yakıyorum,
kendimi oyalamak için değil
hayatta kaldığımı kanıtlamak için.
Duman yükseliyor,
ben kalıyorum.
İkimiz de nereye gittiğimizi bilmiyoruz.
Soruyorlar bazen:
“İyi misin?”
İyilik bu çağda
fazla büyük bir kelime.
Ben
idare ediyorum.
İdare etmek,
yaşamakla ölmek arasında
icat edilmiş bir fiil.
Olmaz,
herkes gibi değilim.
Sabahları isteyerek uyanmıyorum.
Geleceği planlamıyorum.
Bazen yalnızca
akşamı sağ salim getirmek istiyorum.
İnsan büyüdükçe
küçülüyor meğer.
Hayalleri değil,
cesareti azalıyor.
Eskiden dünyayı değiştirecektik,
şimdi
bir gün daha dayanmanın
pazarlığını yapıyoruz.
Olmaz,
beni yanlış anladınız.
Ben hayattan nefret etmiyorum.
Sadece
onun beni bu kadar hırpalamasına
itiraz ediyorum.
Bir yerde
bir çocuk hâlim var benim.
Koşuyor,
düşüyor,
kalkıyor.
Hiç “neden” demiyor.
O çocuğu
çok kalabalık bir yerde
kaybettim.
Herkes birbirine benziyordu.
Gece olunca
düşünceler çoğalıyor.
Sanki gündüz saklanan her şey
karanlıkta cesaret buluyor.
Bazı geceler
kendimle aramda
ateşkes ilan ediyorum.
Kazananı olmayan bir savaş bu.
Olmaz,
her şey geçmiyor.
Bazı şeyler
içimize yerleşiyor.
Adını koymuyoruz,
çünkü çağırırsak
gelecek diye korkuyoruz.
Ama bak,
hâlâ buradayım.
Bütün “gitsem mi”lere rağmen.
Bütün “dayanılmaz”lara rağmen.
Bu da bir şeydir.
Belki büyük zaferlerim olmayacak.
Belki adım bir yerlere yazılmayacak.
Ama bir gün
deniz kenarında
sessizce oturup
“elimden geleni yaptım”
diyebilmek istiyorum.
Olmaz,
henüz değil.
Bugün değil.
Bu hayat
beni henüz
tam yenemedi.
