Deli gibi uykum var
ışığını içinde unutan bir kandil gibi
titriyorum
gözlerimi kapatsam
melekûtun kırık çivileri dökülüyor omuzlarıma
kırpınsam,
yerçekimi sırlarımı duyacak
ben de yere çağrılan bir düş gibi
kendime çarpacağım yine
Şuramda sen
yıldızları iç organ gibi taşıyan bir karanlığın sesi
bir kıyamet provasında
adımı unutmama yardım eden sızı
senden bir parça düştü bana
ruh diyorlar ama emin değilim
belki bir kıvılcımın kestiği suretimdir
belki de gölgesiz bir ateşin gözümde bıraktığı yara
Geceyi büküyorum
ama sana değen her şey
sanki benim olmayan bir evrene çevriliyor
ben henüz var olmadan önce vurulmuş bir yankıyım
bana dokunduğun yerlerde
zamanın dikişleri açılıyor
Deli gibi uykum var
ama uyursam,
bir semavi arı
göğsüme bal yerine kefen bırakır
ömrümü basarak geçer
sonsuzluğa tapan bir karınca sürüsü
çünkü artık anlıyorum
ben kimseden değil
senin gölgenin ta kendisinden korkuyorum
Şuramda sen
bir ayın ardına saklanan ikinci bir ay gibi
hafızamı ikiye katlıyor
nefesimi bölüyorsun
öyle ki
bir tarafım şahit
bir tarafım mahkûm
ve ben hangisinin dirildiğini bilmeden
düşüyorum içime
Yeryüzüne ait değil bu iç çekiş
dudaklarıma su değse
buğuda boğulacak tüm sırlar
isimlerin en ağırını taşıyorsun sen
ben ise
bir harfin senden kaçarken
üstüme giydiği zırhı
düşüre düşüre yürüyen bir fısıltıyım
Deli gibi uykum var
biliyorum
uykusuzluk da bir kaderdir bazen
yarım kalan peygamber hikâyeleri gibi
senden geçtikçe tamamlanıyor karanlığım
ben ölmeden önce doğmuş bir yankıyım
ama sen
doğarken beni öldüren bir ışıksın
Şuramda sen
kendi suretimi tanıyamadığım bir mağara
bana bakınca
içimdeki ateşin hangi dilden yandığını anlıyorum
kim söylemiş bilmiyorum
ama sen yaklaşınca
dünya benim içimde kalkıyor yerinden
gök ise sana doğru eğiliyor
ağır bir başkaldırıyla
Deli gibi uykum var
ama sen uyanmazsan
ben hiçbir hakikate varamam
çünkü uyanmak bile
sana doğru açılan bir kapı gibi
kapanıyor yüzüme
karanlığın özü sensin
ben ise
kendi gölgemi bile taşıyamayan
kısık bir varlık
Yenildim
dünyaya değil
sana bakan gözlerimin çıktığı o derinliğe
düştüğüm kuyunun adını
kimse bilmesin diye
içime mühürledim
ve şimdi
ne kadar toprak gerekiyorsa
susması için kalbimin
hepsini üzerime çektim
Deli gibi uykum var
ama biliyorum
uyursam
hakikat beni terk eder
senin olduğun yere döner
ben de
kendi yokluğumla baş başa kalırım
bu karanlık
senden sonra bana düşen en gerçek mirastır.
Emeğine ve kalemine sağlık abimmmm bol okurlu olsun inşallah.🥰❤️ Başarıların daim olsun 😌🤗
“Melekûtun Kırık Çivileri” adlı şiirimize teveccüh gösteren tüm şiir dostlarına selam olsun. Sevgi ve şiirle kalın.