İçimin uyuduğu suları ayaklarımda salladığımda,
kendi gerçeğim aykırı uyak bir düğme oluyor.
Suyun,bir bayrak gibi
şanıyla dalgalanıyor ülkemde.
Özlemim,kemirgen bir hayvanın kuyruğu.
Geceden ece gibi saçlarının yıldızları.
Adımların karışıyor,
Aklım bulanıyor.
Dilekti renklerini ısıtan,
Işıktır paklatan sesini.
Oysa hepsini biliyorum.
Oysa süslenip güzel bile giyinmeyi.
Kokulanıyorum,
Misleniyorum,
İlişiyorum ki adının ardına yaklaşayım.
Yakışayım bir suya.
Şarkın,yol haritası veriyor:
Küpelerimden doğru gidiş.
Kahve bir renge asfalt oluyor:
Marakeş’te çınlama.
Sonsuzu gösteren suya,
işaret icat edilmedi daha.
Çünkü ellerim güçlenmedi.
Çünkü sesim boşluğun mavisine takılı.
Seni tuttum,
su da aydı.
Kemiği tuttum,
yaşam nakil aracıydı.
Su uyurken büyüdüm.
Ay büyürken uyudum.
Süslü ve misli hayatın
nakil aracından gözlerimi kırptım.
Bi” su bunlar olurken uyandı.
Su bile büyüdü.
Ay dahi uyudu.
Marakeş çınlıyor:
ReLâSolLâFaMiRe
