Şiir

Günün ilk ışıkları başlayınca, Antiscia uzanır, yerden alır, göğün iki selamını Yürürken görülür, çeşmeye basmadan ayakları yere… Böyledir Antiscia’nın kaderi!...

Uyuyan çocukları Uykusu kaçan, ağlayan bebekleri Uykuya dalan aileleri Sabahlamak isteyen gençleri Bir gece ansızın geldi Ölüm öptü Yarım kalmış...

Düşünüyorum da şimdilerde eski tadım yok. Hiçbirşey eskisi gibi değil aslında. Bir baharın döktüğü yapraklar, bir başka baharda yeşermiyor sanki....

Önümde upuzun bir merdiven, Yıllara, aylara, günlere dayalı, Her bir basamakta, Hüzün, umut ve sevinç dayalı. Öyle bir basamaktayım ki,...

Ben bu dünyaya adımla gelmedim, bir sırla indim ve unutarak yürümeye başladım. Rüzgâr bana “hatırla” dedi, toprak “sabret”, gökyüzü sustu…...