Senin mücadeleni izliyorum;
Erkek egemen düzenin hakim olduğu kanunlara karşı ezilmemek adına verdiğin mücadele gibi…
Doğanın en sert ikliminde, soğuğun taşlaştırdığı toprağı yararcasına çıkıp “Ben de varım!” diye haykırıyorsun dünyaya.
Üstüne yağan karın baskısına boyun eğmeden, Beyazlığınla, saf ve tertemiz bir isyanı kuşanıyorsun.
Mütevazı bir reveransla her daim başın eğik; Lakin kimse aldanmasın bu nezaketine… Sen, eğildikçe devleşen bir inatsın!
Yıldırmıyor seni ne ayaz, ne kar; Tüm çiçeklerin ezildiği o ıssız beyazlıkta Sen, solan tüm renklerin hakkını arıyorsun. Sen; kışın bağrındaki o sessiz çığlık, Sen, Kardelen!
