Neresinden başlasam, nasıl anlatsam bilmem ki…
Kadın olmak… Kimi zaman tek bir sözcüğe sığdırılmak istense de aslında uçsuz bucaksız bir
anlam evrenidir. Bir kelimenin dar sınırlarına hapsedilemeyecek kadar derin, bir tanıma
indirgenemeyecek kadar zengindir. Kadın; içinde bazen bahar kadar umutlu, bazen kış kadar
dirençli mevsimler barındırır.
Dünyanın oluşumundan buyana, geçmişten geleceğe sürekliliği sağlayan bir taşıyıcı kolon, bir
toplumun kilit taşıdır kadın. Sessizdir belki ama hayatın en görünmez mimarlarından biridir.
Ancak bir zamanlar bu topraklarda kadının adı bile yoktu. O yalnızca yaşayan bir varlıktı. Dört
duvar arasına sıkıştırılmış emeği görünmeyen, sesi duyulmayan bir varlık… Kadın çoğu zaman bir
erkeğin gölgesinde kaldı; kimi zaman bir erkeğin kadını, kimi zaman babanın kızı, kimi zaman da
başka bir erkeğin anası olarak anıldı. Bu coğrafyada kadın, dişi bir hayvan kadar bile özgür
olamadı; hak ettiği değeri bulamadı.
Toplum kadını hep bir kalıbın içine sığdırmaya çalıştı. Kurallar koydu, sınırlar çizdi. Fakat bir gün
geldi; kadın uyandı. O kalıbına sığmadı, dışına taştı. Ömrü boyunca taşıdığı görünmez kelepçeleri
kırıp attı, üzerine yapıştırılan dar kalıpları reddetti. ”Bende bir insanım” diyebildi. Değişimi önce
kendi içinde sonra çevresinde başlattı. Bir bakıma sessiz bir devrim yaptı.
Hayatın her alanında her sahada yer aldı kadın. Tarladan fabrikaya, okuldan hastaneye, bilimden
sanata, uzaydan genetiğe kadar yaşamın her sahasına aktı.
Kadın; emekçidir sabahın en erken saatinde alın terini toprağa düşürendir.
Kadın; fedakârdır, kendi lokmasından vazgeçip yavrusuna verendir.
Kadın; cefakârdır, hor görülse de, küçümsense de dimdik ayakta durandır.
Kadın; annedir, emektir, sevgidir, merhamettir, öğretmendir.
Kadın; üretendir, ilmek ilmek, sabırla geleceği örendir.
Kadın; yol gösteren, yöneten, yön veren, dönüştürendir.
Kadın olmak; çoğu zaman ağır bir yükün altında durmaksızın yürümektir.
Kadın olmak işte bu yüzden hem ağır bir sınav, hem onurlu bir direniştir. Bu yüzden k adın olmak
hem zor bir sınav hem onurlu bir direniştir. Yeri geldiğinde vatan için, yeri geldiğinde adalet ve
hak için mücadele etmektir.
Bütün bunlar bilinmesine rağmen ne yazık ki kadının kıymeti hala tam anlamıyla bilinmemektedir.
Kadı hala hak ettiği değeri görememekte, hala şiddetin ve tacizin hedefi olabilmektedir. Bir yandan
hayatın bütün yükünü sırtlanırken bir yandan da toplumun ön yargılarıyla savaşmaktadır.
Oysa unutmamalıyız ki kadın yoksa hayat yoktur, kadın yoksa gelecek yoktur. Kadın yaşamın özü
varlığın ta kendisidir.
Bilmeliyiz ki bir ülkenin gerçek özgürlüğü, kadınların özgürlüğü ile ölçülür. Bir toplumun gerçek
gücü, kadınların gücüyle yükselir.
Ve kadın ayağa kalktığın da, aslında bütün bir insanlık ayağa kalkar.
