UYKUSUZ KARLAR

İçimde büyüyen bir ses var,

Masada yarım bırakılmış çay gibiyim,

Nereye baksam,

Zirvesinde uykusuz karlar saklayan bir dağ,

Ve ona yeminli

Bahara sevdalı rüzgar gibiyim

Sonra

Paslı bir mızrap vuruyor en derine,

Bir yangın başlıyor, eski ve tanıdık

Duygular dumanla titreşiyor

Makamlar değişiyor, yollar uzuyor

Nereye gittiğini bilmeden…

Ah bu kalpler!

Acıya da acıyor,

Mutluluğu görünce dili tutuluyor, susuyor.

Haykır ey kalbim, dağların rüzgârına!

Savur içimizdeki o bitmek bilmez karları.

Sev ki göğsümüzdeki o ağır taşlar ufalansın,

Sev ki bu ten bilsin içindeki ateşi.

İsyanımız da bizimdir, sükûtumuz da

Nereye gittiğini bilmeden…

Kavuşsun artık bu dumanlı havada,

Kendi yangınında üşüyen âşıklar.