İçimizde zimmetli kıyametler tepişirken gözlerimiz her zaman bahar çiçeklerini gösterdi. Gözlerimizden akacak yaşlar tükendi; cümlelerimiz mutluluğun kendisi olduğunu söyledi. Geçmeyecek mutsuzlukla vazgeçilmeyecek mutluluk arasında koşarken, verdiğimiz nefeslerin ritmini tutarcasına dikkatli yaşadık. Hiç yaşamamışız gibi çok ağladık. Yılların üstünden atladık; hayatın anlamının bu olduğunu sanıp köşemizde kaderimizi karaladık.
Ya da her vakit olduğu gibi
sadece kendimizi kandırdık.
Hayat, karalanmayacak kadar kısa.
