Sesi yankılanıyordu:
“Hayır… dur… YAPMA!”
Duvarlara çarpıp geri dönüyordu o söz,
Hiç kimsenin duymadığı bir siren gibi.
Koridorun karanlığında eziliyor,
Sonra uzaklaşıyor,
Boğuklaşıyordu.
Ardarda patlayan hıçkırık sesleri
Tavanı titretiyor,
Yerler bile utanıyordu olanlardan.
Görseller gidiyor,
Hafıza kendini korumak için
Her şeyi soyutluyordu.
Gerçek, bir perde arkasında
Sessizce can veriyordu.
Gölgeler uzuyor,
Adamın nefesi soğuk bir bıçak gibi
Kadının omuzlarına saplanıyordu.
Acı veriyordu ona,
Acı vermenin nasıl bu kadar kolay
Olabileceğini bilmeyenlere inat.
Belki de yaradana sığınıyordu içinden,
Çünkü başka kimse kalmamıştı
Onu duyan.
Gözleri yanıyor,
Nefes alamıyor,
Boğazı düğümleniyordu.
Bir kadın,
Kendi evinde,
Kendi hayatının ortasında,
Hayatta kalmak için savaşıyordu.
Ve dışarıda hayat
Hiçbir şey olmamış gibi sürüyordu.
Bir pencere daha kapalıydı,
Bir komşu daha “ben karışmam” diyordu.
Karanlık;
En çok sustuklarımızdan cesaret alıyordu.
Ama o gece
Bir ses,
Bir kadın sesi,
Yeniden yükseldi:
“Yeter!”
Bu, sadece bir çığlık değildi;
Gökleri yaran bir isyandı.
Kanayan dizlerinin üstünden doğrulup
Kendine doğru attığı
Tek bir adımdı belki—
Ama dünyayı yerinden oynatmaya yetiyordu.
Çünkü kadınlar,
Sandıkları gibi sessiz kalmaz;
Suskunlukları bile
Fırtına taşır içinde.
Ve bilsin herkes:
Bir kadın sustuğunda
Bir ev çöker,
Bir şehir eksilir,
Bir dünya ölür.
Ama bir kadın konuştuğunda,
“dur” dediğinde,
“yapma” diye haykırdığında,
Şiddetin zincirleri kırılır,
Karanlığın omurgası çatırdar.
Bizim kelimemiz bellidir artık:
Dur.
Yeter.
Dokunma.
Bir kadın daha eksilmesin diye
Susmayacağız.
