unutmadım nasıl bakardın
yaprak yeşili akardın gözlerimin dibine
köprüden atlar gibi gözü önünde herkesin
suskun yakarışımdın sen benim.
soluksuz ve yankısız yanımla
her sokağın ıssızlığında bir yabancıydım
andıkça daha bir dayanılmaz olurdu sızım
yine de hatırlardım, bana nasıl baktığını…
gün geçti, sonra ay ve yıl…
eksilirken dünya sığındığımdın, bir hayale.
kuşları görürdüm öterken yanı başımda,
üzülsem mi ? hatırlardım bana nasıl baktığını
en acısı kanayan bu derdin
bir ben şahidiydim ! ne çektiğini bilen kendine.
sen bilmezdin akşamın bana nasıl geldiğini,
ilk doğumunda güneşin nasıl da canımı yaktığını,
yine hatırlardım nasıl baktığını…
şimdi uykularımı gece değil,
gündüzün sarhoş yorgunluğunda uyuyorum, yalnızım.
ve… sana açılan gözümde uçsuz rüyaların
hatırlarım bana nasıl baktığını…
asla uyanmamalı saadetten rüyalarımda,
hiç olmazsa burada,
belki tanırsın beni !
belki
tanırsın
beni…
TANIRSAN KENDİNİ
ağırdan almayı
her şeyi, sonra kendini
paslanan kapıları çıkarken aniden meydana
eskiyen bir zamanın
çıplak gözlerinde kabaran yüreği geçmişin
ki hüzündür hep uğrayan yalnızlığına
ve aklına hiç gelmeyen
uzak ufuklardan yolunu daima gözlediğin
gizden özlemlerin
haber alınamayan
ve gözyaşından süren kendi izlerini
tarihin karanlık göğünden cesetler dökülmekteyken
kanayan yaşanmışlıklardan
ki uçurumlarda gizlenen tek sen kalansın geriye
tanırsan kendini
bir ömre ne sığdırabilirsen
acılardan gelen, bir türlü geçmeyen
ve ufacık anlardan ibaret kırılıp dökülen sevinçler
geçmişten bugüne
şimdi bak !
gelen misin, giden misin ?
bitmeyen dünya sürgününe
tanırsan kendini…
