En gururlandığın yanın,
beş para etmezmiş bak!
O çok böbürlendiğin bilgeliğin,
Aslında korkunun cilalı haliymiş.
Biraz uzaklaş kendinden
İyice bir bak!
Korkuyorum demeyi ne zaman bıraktın?
Peki; öpünce acının geçtiğine inanmayı?
Şimdi,
Aynaya bakıp yalanlar söylüyorsun kendine.
Oysa bilincin hep yanında kayıttaydı.
İşte hep bu yüzden,
İnsana güvensizliğin,
bir başkasından miras değil.
En çok kendinden geriye kalan.
Ne çok savunuyorsun kendini
Kimse sana saldırmazken.
Hayatın sırrını arıyorsan eğer.
Sende Candide gibi
Bahçıvana sor .
“Bahçeni yetiştir “diyecektir sana “ Bahçeni”
