Eşyalar tanıklık ediyor mutsuzluğuma Bir sandalye çekiyorum ayaklarımın altına gözlerim yuvalarından çıkıyor yükseliyor başım huzursuzluğumla camdan bakarken komşu evlerin sükunetine...

Deniz gökyüzünü perdelediği boyutta Güpegündüz gülümseyen renkte Dünya alçak mı alçak yerde İnsan oluşturur yenilenirmiş Şeytan unutmuşken toprağı Beni nefis...

Karadeniz kıvrımlı baygın deniz kızı İstanbul’un kısık lambaları altında Suyun altında parlak kumlarda bir ben görürüm seni üzme Ege kırık...

Yaralandım Pelistim  bebek henüz ellerim karşı koyacak gücüm yok askerlerine Bir gül daha düşürdüm Asker ağlamaz kaderini kuşanır Yenilgiden döndü...