Kuşlar zift döküyor kanatlarından
Heybesinden çıkarılan bir sevme bedduası
Ninni timsali misali timsahlarla örülü ağlarım
Sahi
Sevgi her dilde her dinde ve her şeyde
yedi büyük günah imiş
Maarif insan olabilme mi
Yoksa zuhuratlara karışıpda kını kırk yararcasına
Beyhuzar olarak kendini bilmek mi?
Utanmam kalmadı çocukluğumdan ergen liği m’den ve şu andan
İnsanlar birbir dökülüyor zerresince çiğine
Kim kimde kim kime baki
Sonsuzluk
Af olunan duayı arıyorum
Üstümdeki kara buluttan kurtulmak için
Meddet dediğimde çığlayan arş
Kurtulmak neye kaldı dünyada
Bu sefer öyle kolay değil
Acı ile oynamak
Bu sefer öyle kolay değil sevginin horlanması
Ah şu gecenin en mahisi gibi bir bir akıtan okyanusa kanlarımı
Akıttığım her gözyaşı
Alemi mahlukun gözbeğine erişmişte
Sadece ağmalar, sadece sessizlerin anladığı bir yavru köpeğin acılarımı hissedip gözleri kanlanıcak kadar merhametten yoksun bu insanlar
Ey merhamet
Ey güven
Ey saygı
Kim bilir kim için kaç can alınıp benden
Kaç akbaba kahrolan acılarımla muziplik yapacak kalan ömrümde. . . !



