Hatrı Sayılır mı? / Gülsüm Yılmaz

Hayatın nice çileli yollarından geçip bugüne ulaştığımızda, geriye dönüp baktığımızda
içimizden dökülen o derin; yalnızca geçmişin yükünü taşımaz. Göğsümüze yayılan o
hafif hüzün, aynı zamanda hayatta kalmanın, büyüdüğünü fark etmenin sessiz bir tecellisidir.
Vay be, nelerden geçmişiz, nasıl atlatmışız…" cümlesiyle başlayan bu iç muhasebe, insana
hem geçmişteki yıpranışını hatırlatır hem de bugünkü direncine karşı derin bir şükran
duygusu aşılar.
Zamanla olgunlaşan her zihin, hayatın belirli virajlarında aynı klasik pişmanlıkla duraklar:
"Şimdiki aklım olsaydı…" Diyoruz; hepimiz, her birimiz aynı cümleyle sorguluyoruz
geçmişimizi. Oysa birkaç sene sonra bugünkü aklımızı da eksik bulacağız. Demek ki
durmuyoruz; okuduklarımızla, yaşadıklarımızla, şahit olduklarımızla her an evriliyor ve
değişiyoruz. Bu sürekli dönüşüm sürecinde dışarıdan aldığımız etki ise kaderimizi tayin
ediyor. "İnsan, en çok vakit geçirdiği beş kişinin ortalamasıdır" gerçeği, çevremizi seçerken
gösterdiğimiz hassasiyetin ne denli hayati olduğunu gözler önüne seriyor. Nitelikli dostluklar
kurmak, sayfalar arasında yeni dünyalar keşfetmek, insanın kendini hatırı sayılır biçimde
geliştirmesinin en temel adımlarıdır.
Bu gelişim çabasını sadece zihinsel bir birikim olarak bırakmamak, iki cihan dengesini
gözeten yararlı işlerle, iyiliklerle ve salih amellerle taçlandırmak gerekir. Zihnimizi hipnotize
eden sosyal medyanın sanal gürültüsünde ömrü tüketmek ise, zamanın sunduğu o altın kabı
elinin tersiyle itmekten farksızdır. Oysa ömür, çarçur edilmeyecek kadar kıymetli bir
emanettir. Bu emaneti hakkıyla değerlendirmenin en asil yolu, ilim ve irfanla hemhal
olmaktır.
Bazen de kitaplardan başı kaldırıp doğaya karışmak gerekir. Yeryüzünün eşsiz sanatını
tefekkür etmek, derin bir nefesle oksijeni ciğerlere çekmek, kuş seslerini dinlemek, ağaçları
ve çiçekleri incelemek… Deniz kenarında martı seslerine karışan dalgaları duymak, ruhun en
saf dinlenme biçimidir. Hayat, akıp giden zamanın içinde hem zihni hem kalbi diri tutabilme
sanatıdır; yeter ki insan, bulunduğu anın ve nefesin kıymetini bilmeyi seçsin.