Tanımadığın birinin yüzünü ezberleyebilir misin?
Doğduğu günü kutlar mısın, gece gündüz özler misin?
Hiç kavuşmadığın o nefesi…
Sen nedenlerle dolu bir uçurumsun,
Sen yasaksın;
Seni düşünmek bile çılgınlık.
Sen, ait olamadığım için şükredip,
Hem de adını duyunca hayal kurduğumsun.
Fotoğraf çerçevesi bile aramadığım,
Beynimin bir köşesini albüm yaptığım en silik fotoğrafsın…
Sen hayallersin, en güzel arayışımsın;
Bulunca özelliğini kaybedecek,
Rafa kaldıracağım kitabımsın.
O kitabı açmak, rüyadan uyanmak demek;
Albümlerin silinmesi, hayallerin yok olması…
Kendi dünyamda bedenimi bulmak demek;
Ama ben…
Seninle o rüyaları özlerim.
Çok güzel ve içten🥹 başarılarının devamını dilerim 🤍
Çok duygusal ve içten🥹 başarılarının devamını dilerim 🤍
Kavuşamayanların hislerini yazıya dökülmesi bu bence öyle güzel cümlelerle birleştirilmiş incitmeden kırmadan anlatılmak bu yüreğine sağlık
Kelimelere ne harika bir dünya kurmuşsun şiirlerin çok samimi ve anlamlı olmuş kalemine emeğine sağlık
Şiir, ulaşamamanın acısını değil; ulaşamamanın insanın zihninde nasıl kusursuz bir imgeye dönüştüğünü anlatıyor. En çok da ‘Bulunca özelliğini kaybedecek, rafa kaldıracağım kitabımsın.’ dizesi bunu hissettirdi. Bazen insan sevdiği kişiyi değil, onun zihninde kurduğu ihtimali seviyor.