Tek başına yaşam zordur insana,
Bil ki hayat, en az iki kişilik.
“Yalnızlık Allah’a mahsus” amenna,
Bil ki hayat, en az iki kişilik.
Dertler paylaştıkça, azalır elbet,
Sevinç bölüşülür, çoğalır rahmet.
Cananın göğsüdür, sevene mabet,
Bil ki hayat, en az iki kişilik.
Bazen bir dost olur, bazen nazlı eş,
Bir nefes olmalı; yoluna yoldaş.
Hele varsa kendi kanından kardeş,
Bil ki hayat, en az iki kişilik.
Gün gelir de, tutar biri elinden;
Dil yetmez, anlarsın aşkın halinden.
Varlığına dua, düşmez dilinden…
Bil ki hayat, en az iki kişilik.
Ali Mâzin sanma bu hayatta yek;
Meyve bile dalda yalnız olmaz tek.
Bir anlık değil ki, ölünceye dek;
Bil ki hayat, en az iki kişilik.
