“Bak şimdi ya, inanamıyorum. İki saat olmuş neredeyse.”
Pişmanlıkla yüklenmiş kelimeler ağzından dökülüyordu. Parmağı ise hala telefonun ekranında.
“Kendime söz vermiştim oysaki. Yine aynı şey… Baktım, buldum, kaydettim. Eee yapmaya
zaman? Kalmadı.”
Yoldan tek tük araç geçiyordu. Karşıdaki binada çürük dişler gibi yanan ışıklar, karanlığın
içinde birer fener gibi. Onun karanlığına da ışık tutuyorlardı sanki.
Sabah erkenden kalkmasına rağmen yine hiçbir şey yapamamıştı.
İlk gördüğü yazıyla bir cümle yazıp, bir sayfa kitap okusa, bir hareket etse…
Her ne ise işte o, onunla başlasaydı.
Başlayabilseydi. Ama yapmadı, yapamadı…
Neden bu kadar çok vakit geçiriyordu?
Bir şey yapmak mı zordu, bakmak mı kolay? Hangisiydi tercihi?
Yapmaktan onu alıkoyan neydi?
Kötü olursa diye mi kaçıyordu?
Yazmayı, okumayı bu kadar severken… şimdi böyle. Ne bileyim.
Öyle mi?
Her şey çok hızlıydı.
Ya da o yavaştı.
Bilemeden, bilip anlayamadan, anlayıp yapamadan geçen zamanlar mı demekti?
Kendi kendine konuşmak, işe yaramıyordu. Çaresizlik ve sıkışmışlık büyüyordu.
Atölyedeki anlatıcının sesi kulağındaydı;
“Etrafımızda çok ses var. Onları duymamayı, dinlememeyi öğrenmeliyiz”.
Sesimizi duyurmak için önce kendimiz duymamız gerekmiyor muydu zaten.
Telefon önce titreşti, sonra titreşimden çıkıp, birden çalmaya başladı.
Odanın sessizliğinde yankılanıyordu.
İşte sesini bastıran başka bir ses. Ekranı kapattı. Sesini duymaya çalıştı.
Sessizlik.
Ürkütücü değil.
Duruyor, bekliyordu.
Belki de…
İlk kez gerçekten.
