Sapsarı güneş dolu bir ışık topuyken dünya başakların sarışın endamıyla buluşurdu
Mavi kelebeklerse bir günlük ömürlerinde özgürlük yerine ışıktan mest bu iki sevgiliye tutkundu
Böylesi zamanlarda tüm evren denge sarhoşu insanlarsa umutluydu
Başaklar rüzgarın sesiyle dans ederken
Dünya tüm enstrümanlarıyla orkestra şefi edasında dönüyordu Çokta uzak olmayan uzayın
boşluğunda sonsuzluk aşığı barış vardı
Barış renkli basmadan kır çiçekli entarisiyle dünyayı sarıyor
Gökkuşağı kalemiyle adını her yere yazıyordu
Ve bestelediği ölümsüzlük notaları tüm evrene yansıyordu
Dili geçmiş bir zaman mıydı şu Barış
Baş edemeyip şimdiki zamanla terk edip güneşi Işıksız bıraktı dünyayı
Ve de endamsız kalmaları başakların dili geçmiş zamandan mıydı?
Dünya güneşle dolu bir ışık topu değil
Kelebekler hapis
Evren dengesiz insanlık Umutsuz
Şimdiki zaman tutuklayıp barışı zindana atmış
Yaşanası dünya kayıp…
