düşman değilsin
ve dost gözükmeyen gözüme
haber vermeden girensin can evime _
ey rüzgar !
yaram senden…
akar gizden gönlüne
anlaşılmazlığın kargaşasında sözden gelenler
kendi
benzeyen sürgünlerine
ve en hadsiz yolculuklarda gözleyen kendini
ey rüzgar !
yaram senden…
verendir kavgasını
verdiren daima, yanıltan bu hayatın içre
ve gelen üstüne
katılığıyla kendini gösteren kunt duvarından,
durmadan geliveren üstüne.
ey rüzgar !
yaram senden…
akşamın hükmü yok kaparken gözlerini
neylersin ayı, yıldızlı belleği…
anla ki düştensin hep,
gelmezsen vaktinde sahiden kapanabilir gözleri.
ey rüzgar !
yaram senden…
onu görüyor,
vakitsiz gelen uykunun rüyasında
anlayıveriyor ne çok sevdiğini.
gözdür unutmayan seni,
o gözdür bilen daima kendini…


