SONBAHARA DÖNEN KIRLANGIÇ
HAYRİYE ZEHRA CANLI
Yüreğimde aramadığım bir sen kaldın, zira senden ibaret
Başımı kaldırıp bakmak geldi sana içimden birdenbire
Bilmiyormuş gibi gözlerinde kavrulacağımı, halim avare
İçimden gelir zaten, başıma gelmesi ne haddime
Biz artık manzara kırıntısından ibaret değilmişiz gibi
Gözlerindeki camları açıp izlemek istiyorum
Sanki enkaz görmeyecek gibi yüreğime eğiliyorum
Ve sen duruyorsun orada. Her zerresiyle sen kırılmışsın, biliyorum
Saatlerce ayakta dikilmek istiyorum sonra
Soranlara seni beklemiyormuş gibi başımı eğiyorum oturmuş
Göç etmiş gitmiş kırlangıç, sonbahara aşık olmuş
Sanki ömrü yedi ay değilmiş de hatıran unutturmuş
Sanki her şey senin, insanlar senin ama bir başınasın
Issız bir başkenttesin belki
Öyle mahmur bakıyorsun ki sanki
Mecbur kalınmış gibi geç kalmışım sana zoraki
Soranlara seni gösteren ihtiyar söyler
Ömür boyu beklensen, kirpiklerinin gölgesi dahi buna değer
Gözlerindeki özgür kuşlar yine yükseliverirler
Kavurmuşsun yine yüreğiyle seni görenleri bilmezler
Yokluğunun zemherisinde çiçekler solmuş
Bu öyle bir soğuk ki, hasretinden sanki kalbi tutulmuş
Soranlara, cep saatini gösteriyormuş
Bir ömür daha olmayacakmışsın, yokluğunu tanıyormuş
