I
Şani dedeyi yirmi ikinci odaya getirdiklerinde; karısı, oğlu, kızı ile gelinini bazen hatırlayıp
tanıyor, bazen de kim olduklarını tamamen unutuyordu. Alzheimer hastasıydı. Aile
başlangıçta bu unutmaları olağan saymış, üzerinde durmamıştı. Zamanla işin ciddiyetini
anlayınca onu hastaneye getirmişlerdi.
Altmış beş yaşlarındaydı. Ömrünü inşaatlarda, ağır işlerde çalışarak geçmişti. “Charlot’un
babası gibi inşaat işi yaparak hayatını kazanıyordu.” Oğlunu ve kızını da bu işlerle
okutmuştu. Mahallede çok merhametli biri olarak tanınırdı. Ailesi onu böyle anlatıyordu.
Şimdi ise neredeyse “Jean- Louis Lacour gibi yerinden pek kalkamıyordu.”
II
Şani dedenin artık bildiğimiz odaya bu beşinci kez getirilişiydi. Her seferinde hastalık biraz
daha ilerlemişti. Bu son gelişinde kişisel bakımını yapamıyor, yemek yemeyi unutuyor, artık
kimseyi tanımıyordu.
Yine de bazı anları geri geliyordu. Çocukken köyde rüzgârda sallanan buğday başaklarının
hışırtısını anlatıyordu; durmandan yorulmadan. Kızına aldığı bez bebekle, oğluna aldığı
“Kara Şimşek” arabasını hatırlıyordu. Bunları anlatırken çocuklaşıyor, yüzü aydınlanıyordu.
Yüzüne sanki gökyüzünden bir melek iniyordu.
Sonra birden susuyor, yalnızca odadakilerin yüzlerine bakıyordu. Konuşması iyice
ağırlamıştı. Zaman zaman pencereye yöneliyordu. Ama dışarı bakarken gerçekten bir şey
görüp görmediğini bilmiyorum.
III
Şani Dede adını unutmuştu.
Buğday başaklarını anlatmıyordu.
Ama bu odanın soğuğunu hâlâ hatırlıyordu.
