Ağladı bebek…
Bitmişti serüveni ana rahminde
Ne bir sorgu ne bir sual,
Gelmişti dünya denilen evrene.
Sustu sonra,
Onu taşıyan bedenin şefkatli kollarında
O kalp atışı, o sıcaklık,
Aidiyet hissetmişti anasının koynunda.
Geçti günler, aylar, yıllar
Kovaladı birbirini peşi sıra
Uçmuş gitmişti adeta zaman
Kendi halinde, acımasızca.
Büyüdü bebek,
Düştü bitmez tükenmez mektep yollarına
Bilmiyordu dünyanın yarınki yükü,
Sırtındaki çantadan ağır olacaktı aslında.
Mevsimler gelip geçti su gibi yine
Şöyle bir dönüp bakınca geriye
Aşındırmıştı çoktan okul yollarını
Hayatla tanışma vakti gelmişti işte.
Başladı herkes gibi kendi yağında kavrulmaya
Yaşam denen maratonda hızla koşuşturmaya
Görünürde her şey yolundaydı da,
Çözemediği bir boşluk vardı sanki ruhunda.
Nihayet onunla tanıştığında,
Bulmuştu eksik parçasını ummadığı anda
‘Aşk’ diyorlarmış bu tuhaf duyguya
Kalp kalbe, el ele çıktılar yola.
Ermişti iki kalp muratlarına,
Artık pembeydi kurdukları dünya
Bir de minik misafir katılacaktı aralarına,
Daha da kenetlendiler, şenlenecekti yuva.
Ağladı bebek,
Bitmişti serüveni ana rahminde
Ne bir sorgu ne bir sual,
Gelmişti dünya denilen evrene…
SON
Sustu fâni…
Bitmişti serüveni dünya evreninde
Ne bir sorgu ne bir sual,
Varmıştı ecel denilen menzile.
Ruh henüz terk etmemişti konağını,
Dalmıştı derin düşüncelere
Yaşayacağı onca şey varken
Apansız gelmişti son elçi niye?
Günler, aylar, yıllar nasıl da geçmişti?
Daha dünkü çocuk kendi değil miydi?
Ne ara devirmişti seksenli yaşları?
Hikâyesi henüz bitmemişti ki.
Hayıflandı sonra,
Dargın kalmıştı can yoldaşıyla
Ufak bir derdi büyütmüşlerdi oysa
Ne tatlı anılar biriktirmişlerdi yuvalarında.
Evlatları geldi aklına, torun torba,
Candan öteydiler onun nazarında,
Gözden ıraklardı ama gönlünden asla!
Onsuz nasıl devam edeceklerdi yollarına?
Bir damla yaş süzüldü sonra yanaklarından
İçinde saklı kim bilir ne hatıralar
Umarsız kaldığını anladığında
Teslim oldu onu almaya gelen varlığa.
Gitmişti fâni…
Bitmişti serüveni dünya evreninde
Ne bir sorgu ne bir sual,
Varmıştı nihayetinde menzile…
