Bir mum yaksa dünyayı aydınlatacak insanların ipini, mumun içinden çekip aldılar.
Kimi ipe bahane buldu, kimiyse muma.
Polenleri boşa harcamaz taç yapardı saçlarına
Yağmur damlalarından nazar boncuğu
Ağlamaklı sesinden serenad yapardı sana.
Boşu doldurur, doluyu sevgisiyle taşırırdı kimi insanlar.
Gökkuşağının rengini ikiyle çarpardı.
Notaları büyütür, piyanisti bile şaşırtırdı.
Karanlığı romantizm yakan güneşi umut olarak sunardı size.
Ayaklarının altından çekip aldınız güvenle bastığı toprağı.
Umutlarına hayal kırıklığı
Cebelleşmelerine acizlik dediniz.
Mum yaktı ipini çekip almadan SÖNDÜRDÜNÜZ.
