Temize çek ruhumu.
Hadsizce bahçelerimin altını kazan,
kan lekeli kunduraları
kravatlarından astığım gün.
Bana ne oluyorsa,
içimdeki nefret
tıpkı bir bok böceği,
masumiyetimi taciz ediyor.
Şimdi sessiz naralarla
infaz ettiğin barıştan söz et bana;
sevişmeyelim diye ördüğün barikatları,
susturduğun cinnetleri misal.
Ne zaman göğe değse ellerimiz,
zehirli gazların dökülüyor masum yüzlerimize.
Nefesimizi de çaldın. İşte bu—
kaldır banknotların yanına.
Sana ne oluyorsa,
konuştukça kendi karanlığına batıyor diktatörlüğün.
Ve sen,
sabahı erteleyen bir zulüm misali
gittikçe küçülüyorsun laflarına kıyasla.
Temize çek zihnimi.
Çocukluğumu gasp ettin,
iade süren doldu,
çalındı gökyüzü.
Ya da unut hepsini.
Tarih affetmez; şairler hiç.
