Yüzün.
Yüzün bir yangın yerinden kurtarılmış
mobilya gibi.
Tanıyorum her çiziğini.
Her yanık izini.
Her yokluğunu.
Konuştuk.
Sen anlattın.
Ben dinledim.
Sen anlattıkça
ben içimdeki seni
teker teker
boğazladım.
Her cümlende
bir çocuk daha öldü.
Her gülüşünde
bir anı daha
kirece battı.
Elimi uzattım.
Dokunmadım.
Çünkü tenin
yanık gibi.
Ben yangın söndürmeye
gelmedim.
Ben yangın çıkarmaya geldim.
Kendimi yakmaya.
Gözlerin.
Gözlerin bir zamanlar
denizdi.
Şimdi kurumuş bir nehir.
İçinde bir ceset var.
O ceset benim.
Yıllardır oradayım.
Çürüyorum.
Ama ölmüyorum.
“Çocukların var mı?” dedin.
“Var” dedim.
“Şiirler” dedim.
“Kaç tane?” dedin.
“Saymadım” dedim.
“Hepsi senin adına yazıldı”
demedim.
Hiçbirini okumadın zaten.
Okumayacaksın.
Şiirlerim,
sana yazılmış mektuplar
ama adres
hep yanlış.
Kalktın.
Gittin.
Arkandan baktım.
Yürüyüşün hâlâ aynı.
Vücudun hâlâ
bir çocuğun başını
okşar gibi
sallanıyor.
O çocuk bendim.
Hâlâ bekliyorum.
Hâlâ okşanmayı bekliyorum.
Oturdum.
Bir sigara yaktım.
Dumanın her nefeste
ciğerime çöktüğünü hissettim.
Tıpkı senin gibi.
Tıpkı senin gibi
nefes aldıkça
büyüyen bir ur.
Hastayım, çok hastayım, ameliyat olmam lazım.
Ama neşter
sana değmemiş bir yer bulamıyor
bedenimde.
Şimdi burada
bu masanın başında
oturuyorum.
Önümde bir kâğıt.
Üzerinde yazacak tek kelime yok.
Çünkü her kelime
sana çarptıkça
kırılıyor.
Her cümle
senin adını duyunca
düşüp ölüyor.
Ellerim.
Ellerim hâlâ terliyor.
Hâlâ on sekiz yaşında.
Hâlâ senin beline
dokunmayı bekliyor.
Benim ellerim
bu masada
kâğıdı buruşturuyor.
Kâğıt değil bu
benim kalbim.
Buruşturdukça
kan akıyor parmaklarımdan.
Kan değil bu
mürekkep.
Mürekkep değil bu
sen.
Sen değil bu
hiç.
İşte bu kadar.
Otuz yılın muhasebesi.
Bir otobüs durağında tesadüfen rastlayıp
yeniden başlayan
bir akşamüstü
biten
bir hayatın
kısa özeti.
Şimdi kalkıyorum.
Gidiyorum.
Nereye?
Bilmiyorum.
Ama biliyorum ki
her gittiğim yer
senden uzak.
Her gittiğim yer
sana yakın.
Çünkü sen
bir coğrafya değilsin.
Sen bir virüssün.
Ben taşıyıcı.
Ve bütün ömrüm
bir otopsi raporu.
Ölen: Ben.
Sebep: Sen.
Tarih: Otuz yıl önce.
Ama ceset hâlâ sıcak.
Hâlâ titriyor.
Hâlâ seni arıyor.
Bulamıyor.
Bulamayacak.
Bulmasında!
Çünkü sen
bir daha bulunmamak üzere
kaybolmuş bir çocukluk
oyuncağısın.
Ben hâlâ oynuyorum.
Ellerim terliyor.
Kimse görmüyor.
Görmeyecek.
Görmesinde!
